Όταν έχω εσένα, μπορώ να ονειρεύομαι ξανά, ανοίγω μες στη θάλασσα πανιά, και πιάνω μες στα χέρια μου, τον κόσμο να τον φτιάξω.

Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017

Θάλασσες μας χώρισαν από τις εκδόσεις Διόπτρα

Πριν λίγες μέρες ήρθε στα χέρια μου το βιβλίο Θάλασσες μας χώρισαν  της 
Ιφιγένεια Τέκου από τις εκδόσεις Διόπτρα. Η πρώτη επαφή με την συγγραφέα ξεκίνησε μιας και ήταν το 

το πρώτο της βιβλίο που διάβασα.


Ένα απίστευτα συγκινητικό βιβλίο που μιλάει για τις ανθρώπινες σχέσεις και τις πράξεις που κάνουμε, και πως μόνο μια πράξη μας,  μπορεί να δρομολογήσει όλη την υπόλοιπη ζωή μας, παρασύροντας στην δύνη τους και όσους συμπορεύονται μαζί μας. Ένα μυθιστόρημα βαθιά ανθρώπινο, ύμνος για τα ανθρώπινα συναισθήματα, της αγάπης, της αδερφικής ζήλιας, του πόνου, της απόγνωσης, του ανταγωνισμού, του μίσους, τα μεγάλα λάθη που προσμένουν την λύτρωση και την ελπίδα για συγχώρεση.
Ένα κοινωνικό μυθιστόρημα που σκιαγραφεί τους χαρακτήρες των ηρώων του, και αναλύει την ψυχοσύνθεση τους, όσο μέσα από τις σελίδες του περνάει το άρωμα από χαμένες πατρίδες, αλλοτινές εποχές στην Σύμη, στην Ικαρία, στην Αλεξάνδρεια, στην Κωνσταντινούπολη, με εικόνες που γεμίζουν την καρδιά μας με συγκίνηση και νοσταλγία. 

Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

Μια στιγμή αρκεί

Μία στιγμή αρκεί να ανατραπούν όλα.
Μια στιγμή αρκεί να αλλάξουν όλα.

Η γιαγιά μου Κατερίνα η μοναδική που έζησα και χάρηκα όλα αυτά τα χρόνια, μιας και η άλλη μου γιαγιά που δεν γνώρισα ποτέ, έφυγε πολύ νέα.
Κρέμεται από μία κλωστή η ζωή της.

Τι θέλω να πω

Μέχρι προχτές όλα ήταν μια χαρά , ζούσε και χαιρόταν την ζωή της με τα εγγόνια της και τα 3 δισέγγονα της. Ήρθε εκείνο το απόγευμα του Σαββάτου , ενώ ήταν ξαπλωμένη να σηκωθεί από το κρεββάτι και να ζαλιστεί και να πάθει ένα μικρο εγκεφαλικό με αποτέλεσμα να πέσει στη γωνία του μικρού κομοδίνου να σκίσει το κεφάλι της , να έχει το κουράγιο μετά από λίγο παρόλο την ηλικία της 85 ετών να σηκωθεί να δει τα αίματα στο κομοδίνο και στον τοίχο  και να έχει το κουράγιο να περπατήσει μέχρι τη κουζίνα να πάρει σφουγγάρι για να καθαρίσει τα αίματα.
Και έρχεται η στιγμή που σκύβει και ξανά ζαλίζετε και έπεσε τελείως ξερή κάτω. Πάλι καλά που το απόγευμα την επισκέφτηκε ο εγγονός της (ξάδερφος μου) και μας ειδοποίησε.
Από εκείνη την ώρα είναι στο νοσοκομείο  χωρίς να μπορεί να μιλήσει χωρίς  να βλέπει και το μόνο καλό είναι ότι μας ακούει. Κουνάει τα δάκτυλα της μόνο 
 και αναπνέει με μηχανήματα.
Μια μέρα μας λένε τα χειρότερα,και μια άλλη μας λένε έτσι θα μείνει και όσο αντέξει

Πρόσφατες αναρτήσεις