Όταν εχω εσενα...δε φοβου κανενα

Όταν εχω εσενα...δε φοβου κανενα
Όταν έχω εσένα, μπορώ να ονειρεύομαι ξανά, ανοίγω μες στη θάλασσα πανιά, και πιάνω μες στα χέρια μου, τον κόσμο να τον φτιάξω.
Είμαι η Γιώτα και bloggάρω από το 2013 καλώς ήρθατε στο προσωπικό μου blog,
με πολλές δόσεις καθημερινότητας, και πάντα με επίκεντρο το μικρό μας ζιζάνιο !

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

Έτσι άδοξα τελειώσαμε....το παιδικό

Γιατί  άδοξα;
Γιατί τους τελευταίους μήνες ο Γιάννης  ήταν συχνά άρρωστος , γιατί έκανε και ένα χειρουργείο και γιατί στο τέλος κόλλησε και σταφυλόκοκκο
Nαι όλα αυτά.


Pριν 2 μήνες περίπου  έπρεπε να  κάνουμε χειρουργείο  στο μικρο μας και μάλιστα σύντομα, κανονίσαμε για 8 Ιούνη Χειρουργείο για  αφαίρεση αμυγδαλών, κρεατάκια και σωληνάκια στα αυτιά επειδή είχε κολλώδες υγρό.



Oλα πήγαν καλά και ήδη από την ίδια μέρα

Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2016

Οι τούρτες μας


Γιατί και οι μεγάλοι εκτός από τα παιδιά έχουν ψυχή. Μια τούρτα ένα γλυκό φιλί μια καλημέρα ένα χρόνια πολλά είναι αρκετά για να δεις ότι  νοιάζεται ο σύντροφος σου. Δεν μου αρέσουν τα φρουφρού και τα αρώματα για να κάνω έκπληξη γενέθλια σε κάποιον.. Μια τούρτα με ένα κεράκι αρκεί! Ξέρω έτσι με νοιάζονται!  

Εδώ θα σας δείξω μερικές τούρτες που πέρασαν για τα γενέθλια μου στα τόσα χρόνια! Και εγκαινιάζω αυτή τη στήλη με τις τούρτες που θα περάσουν από εμάς τους τρεις! Γιατί γενέθλια έχουμε και εμείς όχι μόνο ο  μικρός μας 


                                                                    Του Γιάννη 



Τετάρτη, 10 Αυγούστου 2016

Το κελάρι της ντροπής


Αυτό παθαίνω κάθε φορά που ξεκινώ ένα βιβλίο της Δημουλίδου

Κολλάω από την πρώτη σελίδα, μπαίνω στο νόημα από την πρώτη λέξη και οι πρώτες σελίδες είναι χαλαρές για μένα, μπορεί να διαβάσω 20 σελίδες έτσι για να νυστάξω και να ξανά πιάσω το βιβλίο την επόμενη ημέρα, μέχρι που με φτάνει σε ένα σημείο του βιβλίου και γίνεται το μεγάλο ΄΄μπαμ΄΄  και μετά έχω αγωνία και θέλω να μάθω τι έγινε, και γιατί φέρθηκε έτσι ο ήρωας μου.
Το κελάρι της ντροπής το είχα στη βιβλιοθήκη μου 2 χρόνια. Με κοιτούσε και το κοιτούσα. Μου έλεγαν πολύ σκληρό βιβλίο. Έβρισκα διαφόρους λόγους και έλεγα άντε μωρέ πιο μετά θα το ξεκινήσω. Διάβαζα άλλα μικρότερα και πιο ανάλαφρα βιβλία. Όμως σαν τελείωναν δεν με έκαναν κλικ. 

Πέρασαν 2 χρόνια για να το πάρω απόφασή

Δευτέρα, 1 Αυγούστου 2016

Η πιο χαρούμενη φάρμα. Διαγωνισμός

Το καλοκαίρι πετάω, ναι σωστά διαβάσατε, πετάω στα σύννεφα. Σκέφτομαι μόνο θάλασσα ξεκούραση διακοπές 
Έτσι είναι και ο μικρός μας, πετάει και αυτός. Πρέπει να χαλαρώσει, αλλά όχι και πολύ,   έτσι αποφάσισα μιας είμαστε αρχές Αυγούστου να του πάρω ένα βιβλίο με δραστηριότητες για να απασχολεί