Όταν έχω εσένα, μπορώ να ονειρεύομαι ξανά, ανοίγω μες στη θάλασσα πανιά, και πιάνω μες στα χέρια μου, τον κόσμο να τον φτιάξω.

Πέμπτη, 22 Αυγούστου 2013

Ανάμεικτα συναισθήματα..αποχαιρετώντας την Αθηνα


Όχι δεν είμαι αχάριστη, εννοείται ήθελα να φύγουμε  από την Αθήνα και ο λόγος είναι για να είμαστε πιο κοντά στα δικά μας άτομα. Στους γονείς μας στα αδέρφια μας στους παππούδες μας, στους φίλους μας!

Μια μετακόμιση σημαίνει ότι αφήνεις ένα κομμάτι της ζωής σου πίσω. Με τόσες μετακομίσεις που έχω κάνει έπρεπε να είχα πάθει ανοσία το λέγω αυτό γιατί το 2008 όταν τέλειωσα τις σπουδές έφυγα από την Δράμα που ήμουν 4 χρόνια,με πολύ κλάμα. Eνα μήνα πριν δεν μπορούσα να το πιστέψω ότι κάποια στιγμή θα έφευγα, και την ημέρα της μετακόμισης όταν έκλεινα την πόρτα του σπιτιού μου, νομίζω ότι έκλεινα και ένα κομμάτι της ζωής μου στην πόλη που αγάπησα.

Κυριακή, 11 Αυγούστου 2013

Υπό αναζήτηση νέας στέγης


Γεια σας από την πανέμορφη Χαλκιδική.

Κάνουμε τις διακοπές μας αλλά συγχρόνως τρέχουμε και στη Θεσσαλονίκη για να βρούμε το καινούργιο μας σπίτι.

Αυτός ο μήνας είναι γεμάτος τρέξιμο. Μέχρι την άλλη βδομάδα πρέπει να βρούμε το σπίτι να το καθαρίσουμε και μετά να ξανά κατέβουμε Αθήνα να πακετάρουμε τα τελευταία πράγματα και τέλος Αυγούστου θα ανέβουμε επίσημα στη Θεσσαλονίκη. Πραγματικά βαρέθηκα κάθε χρόνο να κάνω μετακόμιση. Ψάχνω ένα σπίτι καλό. Δεν θέλω να μου βγάλει κουσούρια δεν μπορώ να αλλάζω συνέχεια σπίτια, ελπίζω να κάνουμε καλή επιλογή και να καθίσουμε μέχρι τέλος.

Κατά άλλα κάθε μέρα Θεσσαλονίκη και τα απογεύματα μπάνια στη θάλασσα. Το βράδυ βόλτες στη παράλια . Ο μικρός μας πλέον έγινε νήπιο,  προχτές έγινε ενός έτους. του κάναμε γενέθλια. Σε άλλη ανάρτηση θα σας το πω αναλυτικά

μπαρμπαδελο τον φωνάζω, έχει πολύ φάση, πλέον περπατάει και μιλάει μόνος του στο δρόμο κουνάει και τα χέρια νευριάζει σαν μεγάλος άνθρωπος.



εδώ κάνοντας μια βόλτα στην παραλία το βράδυ.

επειδή δεν έχω καλο σήμα εδώ στο πατρικό δεν μπορώ να γράψω περισσότερα! 

σας φιλώ

Τετάρτη, 7 Αυγούστου 2013

Ένας χρονος γεμάτος ζωή

Κι όμως είναι αλήθεια. Πότε πέρασε ένας χρόνος από τότε που σε έφερα στη ζωή; Σαν χτες ήταν που ήσουν ένα μωράκι που σε έπιανα με την μια μου, παλάμη, και σε έκανα μπάνιο <<και τώρα δεν μπορώ να σε σηκώσω>>


Σαν χτες ήταν, που έκλαιγες , που με κοιτούσες αλλά δεν με έβλεπες, τα μάτια σου ήταν θολά. Που είχες κάτι μικρά χεράκια, κάτι ποδαράκια κάτι ωραίες δίπλες, που τις φιλούσα και τις δάγκωνα συνέχεια.

Πρόσφατες αναρτήσεις