Όταν έχω εσένα, μπορώ να ονειρεύομαι ξανά, ανοίγω μες στη θάλασσα πανιά, και πιάνω μες στα χέρια μου, τον κόσμο να τον φτιάξω.

Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2013

Δυνατές συγκινήσεις

Γεια σας τι μου κάνετε. Επιστρέψαμε από την αγροτική δουλειά που είχαμε στο χωριό και  δείτε  τι καρπό που βγάλαμε.
Δεν θα σας πω την κούραση που είχαμε όπου ξυπνούσαμε από τις 6 το πρωί και γυρίζαμε 6 το απόγευμα,αλλά τις βόλτες μας τα  βραδάκια.  Ένα βράδυ συνάντησα ένα πρόσωπο που πριν 4-5 χρόνια στα φοιτητικά  μου χρόνια κάναμε πολύ παρέα ήμασταν συνέχεια μαζί από το πρωί ως το βράδυ το συνάντησα τυχαία στη Χαλκιδική  και χάρηκα πολύ που  το είδα.  Απομακρύνεσαι με άτομα που κάποια στιγμή της ζωής σου έκανες πολύ παρέα  σταματάνε οι  επαφές χωρίς να έχει προηγηθεί κάτι. Χάρηκα πραγματικά που το ξανά είδα. 

Το επόμενο βραδάκι  αποφασίσαμε να πάμε με παρέα έξω μια βολτούλα να περπατήσουμε στην παραλία μας, εκείνο το βράδυ είχε   βραδιά φωτογραφίας και όσοι λάβανε μέρος στην εκδήλωση είχαν ένα θέμα, ο ένας θάλασσα  ο άλλος βουνό, ο άλλος ηλιοβασίλεμα.  Ένας κύριος είχε θέμα τα παλιά χρόνια δεκαετία 60- 70 . Κάποια στιγμή έτσι όπως απολάμβανα τις φωτογραφίες του είδα   αυτή...

... Είναι ο παππούς μου και η γιαγιά μου.  Την γιαγιά μου δεν την πρόλαβα έφυγε το ΄71 και ο παππούς μου το 1994 όταν ήμουν 9 χρονών. Μια φωτογραφία μια ιστορία 42 χρόνια πριν και την είδα να φιγουράρει ανάμεσα σε τόσες φωτογραφίες.  Απίστευτο;

                           Επίσης φιγουράρει και στο youtube..και έχει και πολλά χτυπήματα. φυσικά ούτε λεπτό δεν το σκέφτηκα,  την αγόρασα, και την άλλη μέρα την έδειξα στον πατέρα μου,. Μόλις την είδε δάκρυσε και μου  είπε    << Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΟΥ>>
Ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ ότι μια φωτογραφία μπορεί να σε γεμίσει τόσα συναισθήματα να σου ξυπνήσει μνήμες.  Τελικά ισχύει αυτό που λένε ΄΄ μια  φωτογραφία ίσον χίλιες λέξεις''. Ο πατέρας μου μας διηγήθηκε ολόκληρες ιστορίες με τον  γα'ι'δαράκο τον Κίτσο

   Ανεκτίμητη  αξία. 

Σάββατο, 21 Σεπτεμβρίου 2013

Απολαμβάνω την ηρεμία

Καθισμένη  στο μπαλκόνι απολαμβάνοντας ένα ποτηράκι λικέρ κουμκουάτ
 ηρεμώ από την τρέλα της ημέρας. Σκέφτομαι  από την ώρα που θα ξυπνήσω  ξεκινάνε οι δουλείες.  Τι θα μαγειρέψεις; Να πας για ψώνια,  στο φούρνο,  να πας και μια βόλτα το ζουζούνι σου,  έρχεσαι μετά να τα προλάβεις όλα. 
Αυτή τη στιγμή κοιμούνται όλοι, και επικρατεί μια ηρεμία, που την αγαπώ πολύ, παρατηρώ από το μπαλκόνι την γειτόνισσα που σκουπίζει την αυλή της, και 2 γάτες να περιφέρονται στα πόδια της.  Αχ δειτε! Δεν είναι υπέροχος  ο ήλιος έτσι;
 Μου αρέσει αυτός ο ήλιος , 
σε ζεσταίνει και δεν θέλεις να σηκωθείς,από την καρέκλα σου. Σε αγκαλιάζει και σε ζεσταίνει με τις ακτίνες του.  
Σκέφτομαι αύριο θα κατέβουμε στο πατρικό μας ξεκινάει η συγκομιδή της Ελιάς  και πρέπει να βοηθήσουμε όλοι. Θα μαζέψουμε αγγουράκι αλλά θα βγάλουμε και λάδι αγουρέλαιο. Ότι καλύτερο! 
 θα λείψω μια βδομάδα αλλά θα γυρίσω να σας πω τα νέα μου. 


παρεπιπτόντως έλαβα ένα βραβείο από την αγαπητή μου φίλη Μαρία <<πεθερόπληκτη>.  Φοβού την πεθερά. 

της έχω ιδιαίτερη αδυναμία, γιατί ειναι η πρώτη blogger  που ανακάλυψε το blog μου και έτσι ξεκίνησε μια αμοιβαία σχέση. 
Μαρία σ΄ευχαριστώ πολύ  για το βραβείο.Και σου εύχομαι ότι καλύτερο!

Φιλιά πολλά καλό Σαββατόβραδο.

Πέμπτη, 19 Σεπτεμβρίου 2013

Φθινοπώριασε...


Το φθινόπωρο πάντα για μένα ήταν μια εποχή που με γέμιζε μελαγχολία. Είναι μια εποχή που δηλώνει ότι ήρθε η ώρα της ανασυγκροτησης και ειδικά ο μήνας Σεπτέμβριος. Τα δέντρα ετοιμάζονται να πετάξουν τα φύλλα τους, που σταδιακά κιτρινίζουν και πέφτουν στη γη. Γεμίζουν τα πεζοδρόμια, με φύλλα ξερά, που τα πιτσιρίκια απολαμβάνουν να πατάνε ,μόνο 
και μόνο για να ακούσουν τον χαρακτηριστικό ήχο που κάνουν καθώς σπάνε.
 Ο ήλιος μοιάζει ξαφνικά λιγότερο απειλητικός. Κάνει την εμφάνισή του στον ουρανό και συντροφεύει γλυκά τις πρωινές εργασίες και τους περιπάτους, καθώς ένα δροσερό αεράκι αγκαλιάζει τα κορμιά.Σταδιακά, αλλάζουν τόσο οι μέρες, όσο και οι νύχτες. Μικραίνουν οι μέρες, μεγαλώνουν οι νύχτες και ψυχραίνουν.  Η πρώτη βροχούλα κάνει την εμφάνισή της δειλά δειλά .  Τα παιδιά ετοιμάζονται πια για την επιστροφή τους στο σχολείο. Τσάντες, τετράδια, γόμες και  μολύβια.
Πυρετώδεις οι προετοιμασίες, μεγαλώνει η ανυπομονησία για τη συνάντηση με τους παλιούς φίλους, τους συμμαθητές που αποχωρίστηκαν για μήνες και τώρα, έχουν τόσα να πούνε, τόσα να μοιραστούν. Μα δεν είναι μόνο αυτά, μου έλειπε η ανεμελιά από το καλοκαίρι, χωρίς σκοτούρες χωρίς άγχος να παίζουμε μέχρι αργά το βράδυ, αλλά και σαν ενήλικας πάλι το ίδιο με θύμιζε το φθινόπωρο.

Εξεταστική, πίσω στη πόλη που έζησα 4 χρόνια , το άγχος να κυριαρχεί το μυαλό μου ώστε  να περάσω τουλάχιστον τα μισά μαθήματα, το διάβασμα της τελευταίας στιγμής και το πολυπόθητο 5, για να περάσω το μάθημα. Τα πρώτα πρωτοβρόχια, οι ζακετουλες που μας συντροφευουν τα απογεύματα μας. 

Καλώς όρισες   φθινόπωρο.



Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου 2013

Γιατί νιώθω τόσο κουρασμενή;

Γεια σας τι μου κάνετε? Εμείς είμαστε καλά αλλά πλέον πολύ κουρασμένη. 
Το παιδί ενώ έχει μεγαλώσει και είναι πλέον  ανεξάρτητο , κουράζομαι πιο πολύ από πέρυσι. Θα κάνω τα παράπονα μου γιατί τα λέγω στον παιδίατρο και μου λέγει υπομονή.
Ο Γιάννης πλέον 13 μηνών και είναι ένα πολύ ζωηρό παιδί.
 Πέρα της πλάκας με τα αστεία που κάνει και τον απαθανατίζω με τις σκανταλιές του 



ΚΟΥΡΆΖΟΜΑΙ 


Το παιδί μόνοι μας  τον μεγαλώνουμε  και πολλές φορές μου έχουν ζητήσει να τον κρατήσουν οι γονείς μου και τα πεθερικά κάποιες μέρες αλλά δεν τους εμπιστεύομαι. 

Όσο και να θέλετε να το πιστέψετε δεν τους εμπιστεύομαι ούτε τους ίδιους τους γονείς μου. 
 Οι γονείς μου όλοι την ώρα το έχουν έξω βόλτες από σπίτι σε σπίτι κούνιες και όχι μόνο αυτά αλλά και παγωτά καφέδες ξηρούς καρπούς σκόρδο  του δίνουν το παιδί.   Προχτές του έδωσε ο πατέρας μου ξίδι για να γελάσει με την αντίδραση του παιδιού, 
 ε όχι τα πήρα πολύ άσχημα μάλωσα τον πάτερα μου ότι δεν φέρονται έτσι σε ένα μωρό . Τι παει να πει ξύδι για να γελάσουμε;;;;;;;
Και όχι μόνο αυτό.
 Ο πατέρας μου πάλι τον χτυπάει στο κεφάλι με τον αναπτήρα.
 Πολύ αστείο
 Τον μαλώνω συνέχεια  και όλη την ώρα μου λέγει <<ε καλά εσείς πως μεγαλώσατε;> 
Είναι και από την άλλη πλευρά η πεθερά μου είναι αφασία. το παιδί θα το  έχει κλειδωμένο σε ένα δωμάτιο γιατί αυτή θα έχει να κάνει δουλείες και δεν ασχολείται καθόλου με το παιδί. 
την προηγούμενη φορά της είπα οτι θα παω ζαχαροπλαστείο και σε 15 λεπτά θα γυρίσω. 
 της άφησα το παιδί , όταν είχα γυρίσει ήταν κλειδωμένη μέσα στην κρεβατοκάμαρα και  μιλούσε στο τηλέφωνο  και ο μικρός είχε ανοίξει το μάτι της κουζίνας <<πάλι καλά στους 50 βαθμούς>> και άνοιξε και το ντουλάπι όπου έχει τα λάδια και  τις ελιές. 
ε και εκεί τα πήρα αλλά βλέπετε δεν μπορείς εκεί να μιλήσεις και ξέσπασα στον σύζυγο. 
έτσι το παιδί το έχω συνέχεια εγώ. ακόμα και στο χωριό όταν κατεβαίνω συνέχεια το έχω, πάλι καλά που είναι οι αδερφές μου και τις ευχαριστώ που τον προσέχουν πάρα πολύ το μικρο. 
που λέτε ο Γιάννης πέρυσι που ήταν μωράκι κοιμόταν συνέχεια, δεν έκλαιγε ήταν ένα μωρό ήσυχο. και παρόλο που το θήλαζα το βράδυ κάθε 2 ώρες και ξυπνούσα συνέχεια δεν ήμουν  κουρασμένη το πρωί.
 τώρα που ο μικρός περπατάει, τρέχει χωρίς να κοιτάει μπροστά του και χτυπάει συνέχεια, ότι κάνω με μιμείται, δεν κοιμάται καθόλου το μεσημέρι και έτσι δεν ξεκουράζομαι ούτε ένα λεπτό. 
θέλω να ξαπλώσω στον καναπέ και δεν μπορώ, έρχεται συνέχεια και με τραβάει να του πάρω κάτι που βρίσκεται ψηλά, ή πηγαίνει στην πόρτα και χτυπιέται για να τον πάω βόλτα. δεν με ακούει καθόλου και τον βάζω τιμωρία και με μαλώνει <φυσικά με τον τρόπο του..>>επίσης κοιμάται πολύ αργά και  τα βράδια μου κοιμάται μετά τις 1 το βράδυ και πείτε μου εγώ όλη μερα εξαντλημένη τι να κάνω? πηγαίνω κατευθείαν για ύπνο ή θα καθίσω για κάνα μισαωρο στο υπολογιστή. 
το παιδί από πίσω θέλει συνέχεια να το προσέχω. σήμερα εκεί που καθάριζα τις μελιτζάνες ενώ έριχνα ένα βλέμμα κάποια στιγμή παει στο δωμάτιο του βγάζει τις μπαταρίες από ενα παιχνιδι και τις ειχε στο στόμα. 
τρελάθηκα, ήθελα εκείνη την ώρα να τσίριξω, μα ούτε ενα λεπτό ήσυχη ρε παιδί μου δεν μπορώ να είμαι. 
. καθε μερα σκουπιζω και καθε βραδυ το σπιτι ειναι αχουρι, ενας σταβλος, πεταμενα παιχνιδια χαρτοπετσετες σκισμενες καλτσες του μικρες απο εδω και εκει, και φυσικα ανοιγει τα συρταρια μας και μας πεταει κατω οτι βρει πετσετες εσωρουχα μπλουζες.
τα τζαμια ολο δακτυλιες οι πορτες το ιδιο. δεν προλαβαινω να καθαρισω. 
πηγαμε εχτες σουπερ  μαρκετ και ηθελε να κετεβει απο το καροτσι φυσικα δεν το κατεβαζα γιατι μετα δεν θα μπορουσαμε να γυρισουμε στο σπιτι αν αυτος ηταν εκτος καροτσιου, 
ηθελε να βγει ομως, τελικα τον εβγαλα, και πηγε στα μακαρονια και τα εριξε ολα κατω αφου εγω τον φωναζα επαιρνε τα μακαρονια και τα εβαζε μεσα στο καλαθι μου με τα ψωνια. 
ειναι πολυ ζωηρος και οσο μεγαλωνει ζωηρευει αρκετα. σε λιγο δεν θα μπορω να εχω τον ελεγχο. εχω χασει τις δυναμεις μου. πρεπει να παρω  βιταμινες. 

αυτα τα νεα μου εκανα την εξομολογηση μου, παω να ξαπλώσω ερχεται δυσκολη μερα παλι αυριο.   καληνυχτα 

Πέμπτη, 12 Σεπτεμβρίου 2013

Φωτογραφικό άλμπουμ πρώτος χρόνος


Ο πρώτος χρόνος της ζωής σου μέσα από μια φωτογραφική! 

7 Αυγούστου το 2012 



Τετάρτη, 11 Σεπτεμβρίου 2013

Σας υποδεχομαι απο την Θεσσαλονικη



Σας χαιρετώ από την Θεσσαλονίκη και από το καινούργιο μας σπιτάκι. Καινούργιο άνετο μεγάλο με τζάκι με αποθήκη και μια κουζίνα υπερλουξ. Νομίζω το δικαιούμαστε. Από πρωτευουσιάνα έγινα συμπρωτευουσιανα . Πως ακούγεται;;; Καλό;; Τον προηγούμενο μήνα είχαμε τρεξίματα (ευχάριστα) και πλέον αφού ηρέμησα είπα να σας γράψω με αέρα πλέον Θεσσαλονικιό. Χαλαρααααα…..Θα σας δείξω το δωμάτιο του μικρού μας να μου πείτε αν σας αρέσει. Αν και ακόμα δεν έχουμε ολοκληρώσει τη διακόσμηση του, πιστεύω μια ιδέα θα την πάρετε, το βάψαμε έτσι ώστε να υπάρχουν πολλά χρώματα μέσα στο δωμάτιο, του πήραμε και καινούργιο χαλί και μόλις το στρώσαμε κατευθείαν ξάπλωσε.





Πρόσφατες αναρτήσεις