Όταν έχω εσένα, μπορώ να ονειρεύομαι ξανά, ανοίγω μες στη θάλασσα πανιά, και πιάνω μες στα χέρια μου, τον κόσμο να τον φτιάξω.

Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

Mια φορά και έναν καιρό ...ήταν ο Πήτερ Παν

Ένα από τα αγαπημένα κλασικά παραμύθια του μικρού μου είναι Ο Πίτερ παν. που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Ψυχογιός 
Φέτος το χειμώνα παρακολουθήσαμε την παιδική παράσταση και έτσι τον ήρωα μας τον αγαπήσαμε ακόμη πιο πολύ.
Ο Πίτερ παν είναι ένα αγόρι , αθώο και δεν έχει καμία κακία μέσα του.
Ο μικρός μου ταυτίστηκε μαζί του


Ο Πίτερ Παν είναι ένα αγόρι που μπορεί να πετάξει, που μένει σε μία χώρα που ονομάζεται "Χώρα του Ποτέ" και που δε μεγαλώνει ποτέ.

Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

Ταξίδεψα μαζί με την νύφη της Μασσαλίας

Με αφηγήτρια την γιαγιά Σεβαστή και μια μικρή ακροάτρια η Γιώτα Γουβέλη δίνει το έναυσμα να ξεκινήσει η ιστορία του σαγηνευτικού ταξιδιού Η νύφη της Μασσαλίας  



Η αυγή του εικοστού αιώνα βρίσκει τον Σταύρο, έναν ομογενή έμπορο της Μασσαλίας, κοντά στα σαράντα του και με αξιοζήλευτη για την εποχή περιουσία σε Αθήνα και Μασσαλία.
Σ’ ένα ταξίδι του στην Ελλάδα, παντρεύεται με προξενιό μια κοπέλα από ξεπεσμένη αστική οικογένεια και τη φέρνει νύφη στο γαλλικό λιμάνι, ένα από τα κοσμοπολίτικα κέντρα της Μεσογείου. Η νέα τους ζωή ξεκινά στο σπίτι με τις κόκκινες καμέλιες, σ’ έναν κήπο όπου ανθίζει η ομορφιά, η ευτυχία αλλά και μια ένοχη σχέση, με τραγικές συνέπειες για τις ζωές όλων τους.
Η ενοχή, υπόγεια αλλά μοιραία, ακολουθεί και τις επόμενες γενιές στο πέρασμα των χρόνων. Κάποιος από τους γεννήτορες έχει φέρει την κατάρα στην οικογένεια και αλίμονο σε όποιον πέσει. Όλοι τους είναι ίσοι απέναντι στα καπρίτσια της μοίρας. Ή μήπως όχι;

Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

Τα πρώτα του χρυσά μετάλλια

Ο Γιάννης όσο μεγαλώνει μου αποδεικνύει πόσο σοβαρό και πειθαρχημένο  παιδί είναι για την ηλικία του. <<Ναι υπάρχουν φορές που κάπου ξεφεύγει>> αλλά όταν έχει να κάνει με τους δασκάλους του και τους προπονητές του είναι από τα καλύτερα παιδιά.
Φέτος στα 4 του χρόνια και λόγω ότι πέρυσι το καλοκαίρι σταμάτησε το κολυμβητήριο επειδή έκανε εγχείρηση αμυγδαλές κρεατάκια , έπρεπε να σταματήσει οποιαδήποτε δραστηριότητα είχε με το νερό.

 Καλά το καλοκαίρι να μας βλέπατε .. Κολυμπούσε στη θάλασσα με σκουφάκι καπελάκι και ωτοασπίδες στα αυτιά του για να μην μπει νερό.
Ταλαιπωρηθηκαμε στην αρχή ειδικά τον πρώτο μήνα, αλλά τελικά τα καταφέραμε. Είχαμε συνηθίσει στην εικόνα αυτή. 

Τον Σεπτέμβριο αφού επιστρέψαμε στις βάσεις μας και άνοιξαν και τα σχολεία έπρεπε να ξεκινήσει  μια καινούργια δραστηριότητα, γιατί το κολυμβητήριο θα αργούσε πολύ μέχρι να το ξανά συνεχίσουμε... <<ένα επτάμηνο απόχη μας είπαν>>

Έτσι αφού ρώτησα έμαθα αποφασίσαμε να πάμε πολεμική τέχνη. Δεν δυσκολεύτηκα καθόλου . Διάλεξε το κουν φου που υπάρχει και στη πόλη που μένουμε
Αρχικά ξεκίνησε διστακτικά και φοβήθηκα ότι δεν θα του αρέσει, γιατί εκεί έχει περισσότερη πειθαρχία και υπακοή , σε σχέση με το κολυμβητήριο που τα πράγματα είναι πιο χαλαρά.
Τελικά του άρεσε τόσο πολύ που μου ζητάει κάθε μέρα να πηγαίνει στο μάθημα.
Ένα μίση μήνα μετά αφού ξεκίνησε έκανε την πρώτη επίδειξη στη γιορτή της χριστουγεννιάτικης γιορτής του σχολείου μας και μετά από 15 ημέρες
πήρε την πρώτη άσπρη ζώνη και η χαρά δεν περιγραφόταν. Για εμάς τους γονείς αλλά και για τον ίδιο. Γιατί είναι μια μικρή επιβράβευση όλο αυτό.

Πρόσφατες αναρτήσεις