Όταν έχω εσένα, μπορώ να ονειρεύομαι ξανά, ανοίγω μες στη θάλασσα πανιά, και πιάνω μες στα χέρια μου, τον κόσμο να τον φτιάξω.

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Η ιστορία ενός μπιζελιού

Η ιστορία ξανά αρχίζει

Πάμε να δούμε ,μαζί πως κύλησαν οι πρώτες μέρες όταν σε ανακαλύψαμε ότι εγκαταστάθηκες στην κοιλίτσα μου

6 Μαρτίου και ενώ περιμένω να αδιαθετήσω, δεν βγάζω αυτά τα σημάδια-σπυράκια  της περιόδου τα οποία τα δικά μου είναι φουσκωτά 2 -3 σπυριά με πύον κάθε φορά όταν είναι η ώρα να αδιαθετήσω.

7-3- 2017 ενώ περιμένω ακόμη να αδιαθετήσω, κοιτάω το πρόσωπο μου, για  τα περιβόητα σπυριά τα οποία είναι εξαφανισμένα

8-3-2017 ημέρα γιορτή της γυναίκας και αφού ξανά ψαχουλεύομαι κοιτάω τα χαρτιά μου να δω μήπως κάνω κάποιο λάθος στις σημειώσεις μου . Βλέπω ότι έχω καθυστέρηση 2 ημέρες. Δεν το δίνω σημασία γιατί ο Φεβρουάριος ήταν κουτσοφλέβαρος και έτσι ίσως πάω παραπίσω

9-3-2017 εκεί που τρώω το μεσημεριανό μου με πιάνει υπνηλία και με τα χίλια ζόρια τρώω και πάω να πλύνω τα πιάτα και χασμουριέμαι ασταμάτητα. Αφήνω στη μέση το πλύσιμο και πάω και ξαπλώνω και κοιμάμαι επί τόπου 2 ώρες.
Το βράδυ ενώ ήταν λογικό να κοιμηθώ αργά, ίσα ίσα κοιμήθηκα από τις 9.30 μέχρι το επόμενο  πρωί

10-3-2017 σηκώνομαι πηγαίνω το Γιάννη στο σχολείο και γυρνάω νυσταγμένη και πολύ κουρασμένη. Είμαι έτοιμη να ξαπλώσω γιατί νιώθω κομμάτια. Χτύπησε το τηλέφωνο μου και έτσι ο ύπνος μου έφυγε. Το ίδιο βράδυ μου λέει ο σύζυγος μήπως είσαι γκαστρούλα; 
Τι συμπτώματα είναι αυτά; 
Έτσι στα ξαφνικά νυστάζεις τόσο πολύ;

11-3-2017 για να μην σκέφτομαι , είναι Σάββατο αποφασίζω να περάσει το σαββατοκύριακο χαλαρά και από Δευτέρα θα πάω στο γιατρό μου, όμως ο αντρούλης μου δεν προλαβαίνετε και πηγαίνει στο φαρμακείο μου παίρνει ένα τεστ εγκυμοσύνης. Μόλις μου το έδωσε το έκανα και μέσα σε λιγότερο από δυο λεπτά είχα ένα θετικό τεστ στα χέρια μου.
Μου έρχεται να κλάψω. Ο Γιάννης θα αποκτήσει αδερφάκι. Του το λέμε και η απάντηση του <<Μαμά το ξέρω ότι είσαι έγκυος αφού έχεις μεγάλη κοιλιά>>  Χαχχααχα γέλια πολλά
Του είπαμε από Δευτέρα θα πάμε στο γιατρό να με εξετάσει
Σκέψεις πολλές και συζητήσεις με το Γιάννη. <<Μαμά θέλω αγοράκι αδερφάκι για να παίζω μαζί του με τα play mobil.>> Του λέω οκ το κανονίσαμε

15-3-2017 Κλείσαμε ραντεβού στο γυναικολόγο, Αυτή τη φορά είχαμε τον Μικρο μας να δει και αυτός το αδερφάκι του. Τον είχαμε προετοιμάσει τι θα έβλεπε αρχικά και όντως η μεγάλη μέρα ήρθε , και είδαμε ένα μικρο μπιζέλι η αλλιώς όπως είπε ο Γιάννης ένα μικρο σαλιγκαράκι στρογγυλάκι.
Επειδή δεν ακούσαμε παλμό θα ξανά πάμε σε 2 εβδομάδες . Άρα τώρα προχωράμε και κάνουμε όνειρα και σχέδια με τον μικρο μου για το αδερφάκι.




Γιώτα

Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

Mια φορά και έναν καιρό ...ήταν ο Πήτερ Παν

Ένα από τα αγαπημένα κλασικά παραμύθια του μικρού μου είναι Ο Πίτερ παν. που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Ψυχογιός 
Φέτος το χειμώνα παρακολουθήσαμε την παιδική παράσταση και έτσι τον ήρωα μας τον αγαπήσαμε ακόμη πιο πολύ.
Ο Πίτερ παν είναι ένα αγόρι , αθώο και δεν έχει καμία κακία μέσα του.
Ο μικρός μου ταυτίστηκε μαζί του


Ο Πίτερ Παν είναι ένα αγόρι που μπορεί να πετάξει, που μένει σε μία χώρα που ονομάζεται "Χώρα του Ποτέ" και που δε μεγαλώνει ποτέ.

Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

Ταξίδεψα μαζί με την νύφη της Μασσαλίας

Με αφηγήτρια την γιαγιά Σεβαστή και μια μικρή ακροάτρια η Γιώτα Γουβέλη δίνει το έναυσμα να ξεκινήσει η ιστορία του σαγηνευτικού ταξιδιού Η νύφη της Μασσαλίας  



Η αυγή του εικοστού αιώνα βρίσκει τον Σταύρο, έναν ομογενή έμπορο της Μασσαλίας, κοντά στα σαράντα του και με αξιοζήλευτη για την εποχή περιουσία σε Αθήνα και Μασσαλία.
Σ’ ένα ταξίδι του στην Ελλάδα, παντρεύεται με προξενιό μια κοπέλα από ξεπεσμένη αστική οικογένεια και τη φέρνει νύφη στο γαλλικό λιμάνι, ένα από τα κοσμοπολίτικα κέντρα της Μεσογείου. Η νέα τους ζωή ξεκινά στο σπίτι με τις κόκκινες καμέλιες, σ’ έναν κήπο όπου ανθίζει η ομορφιά, η ευτυχία αλλά και μια ένοχη σχέση, με τραγικές συνέπειες για τις ζωές όλων τους.
Η ενοχή, υπόγεια αλλά μοιραία, ακολουθεί και τις επόμενες γενιές στο πέρασμα των χρόνων. Κάποιος από τους γεννήτορες έχει φέρει την κατάρα στην οικογένεια και αλίμονο σε όποιον πέσει. Όλοι τους είναι ίσοι απέναντι στα καπρίτσια της μοίρας. Ή μήπως όχι;

Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

Τα πρώτα του χρυσά μετάλλια

Ο Γιάννης όσο μεγαλώνει μου αποδεικνύει πόσο σοβαρό και πειθαρχημένο  παιδί είναι για την ηλικία του. <<Ναι υπάρχουν φορές που κάπου ξεφεύγει>> αλλά όταν έχει να κάνει με τους δασκάλους του και τους προπονητές του είναι από τα καλύτερα παιδιά.
Φέτος στα 4 του χρόνια και λόγω ότι πέρυσι το καλοκαίρι σταμάτησε το κολυμβητήριο επειδή έκανε εγχείρηση αμυγδαλές κρεατάκια , έπρεπε να σταματήσει οποιαδήποτε δραστηριότητα είχε με το νερό.

 Καλά το καλοκαίρι να μας βλέπατε .. Κολυμπούσε στη θάλασσα με σκουφάκι καπελάκι και ωτοασπίδες στα αυτιά του για να μην μπει νερό.
Ταλαιπωρηθηκαμε στην αρχή ειδικά τον πρώτο μήνα, αλλά τελικά τα καταφέραμε. Είχαμε συνηθίσει στην εικόνα αυτή. 

Τον Σεπτέμβριο αφού επιστρέψαμε στις βάσεις μας και άνοιξαν και τα σχολεία έπρεπε να ξεκινήσει  μια καινούργια δραστηριότητα, γιατί το κολυμβητήριο θα αργούσε πολύ μέχρι να το ξανά συνεχίσουμε... <<ένα επτάμηνο απόχη μας είπαν>>

Έτσι αφού ρώτησα έμαθα αποφασίσαμε να πάμε πολεμική τέχνη. Δεν δυσκολεύτηκα καθόλου . Διάλεξε το κουν φου που υπάρχει και στη πόλη που μένουμε
Αρχικά ξεκίνησε διστακτικά και φοβήθηκα ότι δεν θα του αρέσει, γιατί εκεί έχει περισσότερη πειθαρχία και υπακοή , σε σχέση με το κολυμβητήριο που τα πράγματα είναι πιο χαλαρά.
Τελικά του άρεσε τόσο πολύ που μου ζητάει κάθε μέρα να πηγαίνει στο μάθημα.
Ένα μίση μήνα μετά αφού ξεκίνησε έκανε την πρώτη επίδειξη στη γιορτή της χριστουγεννιάτικης γιορτής του σχολείου μας και μετά από 15 ημέρες
πήρε την πρώτη άσπρη ζώνη και η χαρά δεν περιγραφόταν. Για εμάς τους γονείς αλλά και για τον ίδιο. Γιατί είναι μια μικρή επιβράβευση όλο αυτό.

Πρόσφατες αναρτήσεις